Preromantyzm w Niemczech

Preromantyzm zaczął się rozwijać w Niemczech w II połowie osiemnastego stulecia. Był czasem pośrednim między oświeceniem, a romantyzmem i zwany jest także okresem „burzy i naporu”. Pojawienie się preromantyzmu i rozwój romantyzmu warunkowały wydarzenia takie jak rewolucja francuska z 1789 roku i inne dążenia niepodległościowe, między innymi powstanie listopadowe w Polsce, które wpłynęło na twórczość Adama Mickiewicza (III cz. „Dziadów”). W preromantyzmie zostały zapoczątkowane główne tendencje romantyzmu. Poeci buntowali się przeciwko racjonalizmowi, wybierając prawdę serca i wywyższając uczucia i intuicję ponad rozum, co spowodowało ukształtowanie nowego nurtu- irracjonalizmu. Stopniowo odchodzono od konwencji poezji klasycyzmu. Powstały nowe gatunki, tak zwane synkretyczne, które były skutkiem mieszania rodzajów literackich. Zaprzestano naśladownictwa wybitnych pisarzy przeszłych epok. Niemniej jednak czerpano inspiracje z okresów historycznych, szczególnie ze średniowiecza (historyzm). Nastąpił wzrost zainteresowania prostym ludem, jego historią i kulturą, a także folklorem. Ponadto pisarzy zaczął interesować tajemniczy świat orientu, jego przyroda i kultura. W utworach elementy świata realnego przeplatały się z elementami świata fantastycznego. Wzrosła rola natury w literaturze.